R.I.P. Charlie Achteloos gooit een van de drie mountainbikers die ik passeer de wikkel van de reep die hij eet op de grond. De drie zitten in hun felgekleurde outfits op de rand van een stenen watertrog waar bronwater in- en uitstroomt en waar boeren in een nabij verleden dagelijks hun geiten en koeien naartoe dreven om ze te laten drinken. De mountainbikers drinken uit hun bidons en eten hun repen en wie vindt dat ik een sukkel ben omdat ik doorfiets, heeft gelijk. Maar het

Voor me, op een pad onder het kasteel van het Andalusische Antequera, sloffen twee volumineuze mannen elkaar tegemoet. Strohoeden en zwarte zonnebrillen. Overhemden en spijkerbroeken. Een dwergpinscher naast de ene man, een poedelachtig dier naast de andere. Pinscherman rookt een sigaret, poedelman blaast rook om zich heen die hij uit een doosje zuigt. Beide mannen lopen gebogen over een telefoon, de lussen van hondenriemen om de polsen van de handen waarmee ze hun telefoons

Hoogte is veiligheid, zeker waar. Toch geeft het gepiep van mijn hoogtemeter geen rust, wat misschien komt omdat het ding dan weer regelmatig, dan weer erratisch piept of misschien—waarschijnlijk—geeft dat gepiep geen rust omdat ik hier onder geen beding zou moeten vliegen. 10 Februari 2025. Sommige jaren, zoals dit jaar, roert het weersysteem DANA zich in Andalusië heftiger dan andere jaren en houdt slecht weer aan tot ver in het voorjaar. Vandaag is het zonning, maar in p

Stoer dribbelt Boris naast me door kerstversierde straten en uh… mensen lachen me uit—ik voel het—en ik vind dat gemeen. Ik maak mezelf belachelijk, denk ik dat ik zeker weet dat die mensen denken, door met zo’n klein hondje over straat te gaan. Héél gemeen vind ik dat. En kortzichtig! Mensen weigeren er immers bij stil te staan dat ik Boris identificeer als grote herdershond … Inwendig grinnikend houd ik mijn pas in als Boris aan een gevel snuffelt. Een paar weken geleden vo

De twaalfhonderd olijfbomen op het stuk land waarop ik in een vorig leven woonde in de buurt van het Andalusische dorp Coín, waren zo’n honderddertig jaar oud, geplant nadat luizen afrekenden met de druivenstruiken die tot rond 1860 op dat land groeiden. Om naar hartenlust te kunnen groeien, had elke olijfboom in alle richtingen twaalf meter vrije ruimte en veel, weinig of geen regen, de oogst was elk jaar aanzienlijk. Voor honderdduizend peseta’s—zo’n dertienhonderd gulden—v

“Son tan importantes, músculos grandes?” vraagt ons buurmeisje vanuit haar deuropening als ik haar met mijn fiets in de hand voorbijloop. Vijf-, zesentwintig jaar oud. Elke ochtend vertrekt ze rond halftien op een elektrische step, helm op haar hoofd. Elke avond komt ze net na acht uur weer thuis en een kwartier later horen Heidi en ik de brommer van de pizzabezorger komen en gaan. Twee dagen per week is ons buurmeisje thuis. Ze volleybalt niet op het strand van Málaga, lacht

Forse horens op de kop van de berggeit die op me neerkijkt. Boven de geit cirkelen vier, vijf, zes enorme gieren. Ver onder me wandelt Heidi terug naar de auto. Terwijl ik gisteren wat rommelde op Google Maps—even niet langer in staat me op mijn werk te concentreren—stuitte ik in de buurt van onze grotwoning in het Spaanse Antequera op een symbooltje met daarnaast de woorden via ferrata, Italiaans voor klettersteig waarvoor ik geen Nederlands woord ken. De foto’s die in een v

Tumult vannacht. Ik vloog uit bed, was in twee stappen door de woonkamer, stapte de treden af naar de keuken en zag door het raam naast de voordeur van onze grotwoning licht heen en weer bewegen op de patio. Wat er aan de hand was, begreep ik niet, maar hoe er iets aan de hand kon zijn, was klip en klaar. De stalen deur die toegang geeft tot onze ommuurde patio klemt als de zon erop schijnt. Het gebeurt soms dat Heidi en ik ’s morgens vroeg aan het werk gaan, de tijd vergeten

“Il y a un porte-bagages dessus er zit een bagagerek op,” antwoordt de oude man tegenover me in het gras glimlachend als ik hem vraag hoe je een Marokkaans vliegtuig kunt herkennen. 30 Augustus 2024. Pas om vijf uur vanmiddag lukte het ons vanuit Antequera onderweg te gaan naar de opslag die we huren in het Catalaanse dorp Roses, in de buurt waarvan we drie maanden geleden nog woonden. Twee maanden verbleven we na ons vertrek uit Catalonië in Nederland, onzeker waar we ons na

Het is warm. Droog warm, aangenaam warm. De kruidige geur van de omgeving. De strakblauwe hemel. De zon die alweer naar de horizon zakt. Zwarte stippen in de uitgestrekte velden waarover we uitkijken. Toros bravos! Twintig, misschien dertig meter voor ons dronken vijf enorme exemplaren water uit stenen troggen. Bewegingloos kijken ze nu naar ons, dreigend, prachtig geproportioneerd, zwaar bewapend en gespierd en droog als bodybuilders voor een wedstrijd. Relikwieën uit tijden