top of page


#34 Niets anders dan de waarheid …
Volgens onze buren in het Spaanse dorp Montelobado is water uit een bron die hun voorouders Los Navazos doopten het beste water in de omgeving en dus rijd ik twee keer per week met een krat potten en flessen naar Los Navazos en spijt het me twee keer per week dat Heidi en ik onze vier glazen achtliterflessen achterlieten in de Andalusische stad Antequera, waar we een jaar geleden nog woonden. Op de dag voor onze verhuizing naar Montelobado lukte het me al onze aardse bezittin

Nikko Norte


#33 Dommer dan ooit …
“Nik …” fluistert Heidi. Heidi is nog wakker en heeft door het doek van onze tent het blauwe schijnsel gezien dat op ons afkomt.
“Ik heb het gezien,” mompel ik terwijl ik inwendig grinnikend bedenk aan welke misdaden we ons naast wildkamperen nog meer schuldig maken. Een van die misdaden is waarschijnlijk dat ik niet meer omkeek naar het paspoort van Boris de kleine terriër, die tussen ons in ligt te slapen, nadat een Nederlandse dierenarts anderhalf jaar geleden in dat pasp

Nikko Norte


#32 Guantánamo …
Fluitende vogels wekken me. Het lijkt of we ons hebben verslapen. Dan besef ik dat het geen vroeg zonlicht is dat door het doek van onze tent filtert maar laat maanlicht.
Gisteren, rond het middaguur, vertrokken Heidi en ik uit Nederland, waar we ruim een week verbleven. Bij Antwerpen belandden we in zoveel file dat we pas laat in de middag echt onderweg waren. Brussel, Bergen en via binnenwegen naar Vervins, in Frankrijk. Door naar Villiers-Cotterêts, waar een als slaaf geb

Nikko Norte


#31 Wat een pret …
Bloedend zit ik op mijn knieën in het zand. Een stier, bloed aan een van zijn horens, staart me bewegingloos aan. Eén hand op de wond in mijn buik hef ik mijn andere hand om iemands aandacht te trekken en mijn gedachten dwalen naar hoe ik ooit met presentator Myrna Goossen en een babyolifant in Rotterdam een voordeelweek van het warenhuis Ter Meulen inluidde.

Nikko Norte


#30 Wildkamperen met drie strikes …
Verbaasd staar ik naar een zuil met daarin een klein beeldscherm. Naast de zuil een slagboom, achter die slagboom een grindveld waarop een paar campers staan. De tekst op het beeldscherm is lastig te lezen, maar ik begrijp dat ik een pasje toegestuurd krijg als ik via het internet een account aanmaak en een borg betaal. Zolang er voldoende saldo op mijn account staat, opent dat pasje op talloze locaties in Europa slagbomen voor grindvelden. Per nacht die ik op zo’n grindveld

Nikko Norte


#29 Hondenpoep en criminelen …
“Ik ga ervan uit dat je dat zo opruimt,” hoor ik achter me een man in het Spaans zeggen. Ik haal mijn hand uit het hondenpoepzakje waarin ik die hand zojuist stak, vouw het zakje terug in de langwerpige vorm waarin ik het van het rolletje scheurde dat ik bij me heb, vouw het nog wat kleiner op en stop het in mijn broekzak.
“Ah, no lo recogerás, entonces je gaat dat dus niet opruimen!”
Boris de kleine terriër is ondertussen uitgepoept. Hij zet een paar stappen, graaft met al

Nikko Norte


#28 Hoogverraad en oom Bert …
Heidi en ik zijn even geen vrienden. Jammer, want ik ontdekte vannacht al dat vandaag een mooie dag zou worden. Al twee maanden schommelt de temperatuur in dit deel van Spanje—en in ons huis—net boven het vriespunt en al twee maanden slaapt Boris de kleine terriër tussen Heidi en mij in, anders dan op het voeteneinde van ons bed. Geen Boris tussen ons in toen zijn zachte gegrom me wekte. Ik kwam halfovereind en zag het kereltje in de slaapkamerdeuropening zitten.

Nikko Norte


#27 De troubadour …
“Hé, jij bent Nikko van de FvD en dat is Boris!” roept een man uit in het Nederlands als Boris de kleine terriër en ik in de Spaanse stad Zamora de Mediamarkt uit lopen.
“Ik uh… ik denk dat je me verwart met Lidewij de Vos,” antwoord ik. “Dat gebeurt vaker,” en omdat alleen Heidi soms geestig vindt wat ik denk dat geestig is, ben ik verrast als de man lachend zegt: “Nee, natuurlijk ben je niet ván de FvD, maar ik zie je af en toe bij Forum Inside. Ik lees je blogs en heb je

Nikko Norte


#26 De berg komt niet naar Mohammed …
Ongegeneerd blèr ik mee met Creedence Clearwater Revival’s Looking out my back door, trots dat het me zonder Heidi’s hulp is gelukt via de autoradio de muziek op mijn telefoon af te spelen. Tot niet zo lang geleden had ik een IPad of -Pod. Heidi zorgde dat de klassieke en jaren-60- en -70-muziek die ik kocht via mijn computer over twee playlists verdeeld op die iPadPod belandde. Snoertje in de autoradio, playlist kiezen, random kiezen, muziek. Maar iPadPod is niet meer. Ik do

Nikko Norte


#25 Wie zoet is, krijgt krediet; wie stout is, krijgt het niet …
“Todas las páginas alle bladzijden?” vraagt de Zuid-Amerikaan achter de balie van een copyshop in Salamanca verbouwereerd.
“Todas las páginas,” bevestig ik en bladerend door onze paspoorten zingt mijn nieuwe vriend me daarop in zijn Zuid-Amerikaanse accent toe: “Maar die pagina’s zijn leeg.”
“Lógicamente. Son …” “Stroop, Nik,” valt Heidi me in de rede terwijl Boris de kleine terriër zijn tanden in een van mijn broekspijpen zet. Op mijn beurt verbouwereerd, kijk ik opzij,

Nikko Norte
bottom of page