Fluitende vogels wekken me. Het lijkt of we ons hebben verslapen. Dan besef ik dat het geen vroeg zonlicht is dat door het doek van onze tent filtert maar laat maanlicht. Gisteren, rond het middaguur, vertrokken Heidi en ik uit Nederland, waar we ruim een week verbleven. Bij Antwerpen belandden we in zoveel file dat we pas laat in de middag echt onderweg waren. Brussel, Bergen en via binnenwegen naar Vervins, in Frankrijk. Door naar Villiers-Cotterêts, waar een als slaaf geb

Bloedend zit ik op mijn knieën in het zand. Een stier, bloed aan een van zijn horens, staart me bewegingloos aan. Eén hand op de wond in mijn buik hef ik mijn andere hand om iemands aandacht te trekken en mijn gedachten dwalen naar hoe ik ooit met presentator Myrna Goossen en een babyolifant in Rotterdam een voordeelweek van het warenhuis Ter Meulen inluidde.

Verbaasd staar ik naar een zuil met daarin een klein beeldscherm. Naast de zuil een slagboom, achter die slagboom een grindveld waarop een paar campers staan. De tekst op het beeldscherm is lastig te lezen, maar ik begrijp dat ik een pasje toegestuurd krijg als ik via het internet een account aanmaak en een borg betaal. Zolang er voldoende saldo op mijn account staat, opent dat pasje op talloze locaties in Europa slagbomen voor grindvelden. Per nacht die ik op zo’n grindveld

“Ik ga ervan uit dat je dat zo opruimt,” hoor ik achter me een man in het Spaans zeggen. Ik haal mijn hand uit het hondenpoepzakje waarin ik die hand zojuist stak, vouw het zakje terug in de langwerpige vorm waarin ik het van het rolletje scheurde dat ik bij me heb, vouw het nog wat kleiner op en stop het in mijn broekzak. “Ah, no lo recogerás, entonces je gaat dat dus niet opruimen!” Boris de kleine terriër is ondertussen uitgepoept. Hij zet een paar stappen, graaft met al

Heidi en ik zijn even geen vrienden. Jammer, want ik ontdekte vannacht al dat vandaag een mooie dag zou worden. Al twee maanden schommelt de temperatuur in dit deel van Spanje—en in ons huis—net boven het vriespunt en al twee maanden slaapt Boris de kleine terriër tussen Heidi en mij in, anders dan op het voeteneinde van ons bed. Geen Boris tussen ons in toen zijn zachte gegrom me wekte. Ik kwam halfovereind en zag het kereltje in de slaapkamerdeuropening zitten.

“Hé, jij bent Nikko van de FvD en dat is Boris!” roept een man uit in het Nederlands als Boris de kleine terriër en ik in de Spaanse stad Zamora de Mediamarkt uit lopen. “Ik uh… ik denk dat je me verwart met Lidewij de Vos,” antwoord ik. “Dat gebeurt vaker,” en omdat alleen Heidi soms geestig vindt wat ik denk dat geestig is, ben ik verrast als de man lachend zegt: “Nee, natuurlijk ben je niet ván de FvD, maar ik zie je af en toe bij Forum Inside. Ik lees je blogs en heb je

Ongegeneerd blèr ik mee met Creedence Clearwater Revival’s Looking out my back door, trots dat het me zonder Heidi’s hulp is gelukt via de autoradio de muziek op mijn telefoon af te spelen. Tot niet zo lang geleden had ik een IPad of -Pod. Heidi zorgde dat de klassieke en jaren-60- en -70-muziek die ik kocht via mijn computer over twee playlists verdeeld op die iPadPod belandde. Snoertje in de autoradio, playlist kiezen, random kiezen, muziek. Maar iPadPod is niet meer. Ik do

“Todas las páginas alle bladzijden?” vraagt de Zuid-Amerikaan achter de balie van een copyshop in Salamanca verbouwereerd. “Todas las páginas,” bevestig ik en bladerend door onze paspoorten zingt mijn nieuwe vriend me daarop in zijn Zuid-Amerikaanse accent toe: “Maar die pagina’s zijn leeg.” “Lógicamente. Son …” “Stroop, Nik,” valt Heidi me in de rede terwijl Boris de kleine terriër zijn tanden in een van mijn broekspijpen zet. Op mijn beurt verbouwereerd, kijk ik opzij,

“Wat …!” roept Heidi uit als ik haar wegduw. Ze bewaart haar evenwicht, draait zich naar me om en schiet in de lach. Ik sta op mijn rechterbeen, mijn linkerbeen opgetrokken, en aan de hand van mijn uitgestrekte rechterarm bungelt Boris de kleine terriër in zijn tuigje. Heidi volgt mijn blik naar de koeienvlaai naast me, die zich zojuist ontrolde en naar mijn been hapte.

Ondanks de angst die me in zijn greep heeft, grinnik ik inwendig als ik besef dat die angst me er slechts op wijst dat het avontuur dat leven heet hier en nu kan eindigen. Een val van twaalf, dertien meter, de paar woorden die ik er voor Heidi uitpers, een lik van Boris in mijn gezicht, een zucht en het oneindige niets, een werkelijkheid, dat laatste, die ik alleen kan uitstellen als ik mijn angst voor me laat werken, me er niet door laat verlammen.