“Ik ga ervan uit dat je dat zo opruimt,” hoor ik achter me een man in het Spaans zeggen. Ik haal mijn hand uit het hondenpoepzakje waarin ik die hand zojuist stak, vouw het zakje terug in de langwerpige vorm waarin ik het van het rolletje scheurde dat ik bij me heb, vouw het nog wat kleiner op en stop het in mijn broekzak. “Ah, no lo recogerás, entonces je gaat dat dus niet opruimen!” Boris de kleine terriër is ondertussen uitgepoept. Hij zet een paar stappen, graaft met al

Heidi en ik zijn even geen vrienden. Jammer, want ik ontdekte vannacht al dat vandaag een mooie dag zou worden. Al twee maanden schommelt de temperatuur in dit deel van Spanje—en in ons huis—net boven het vriespunt en al twee maanden slaapt Boris de kleine terriër tussen Heidi en mij in, anders dan op het voeteneinde van ons bed. Geen Boris tussen ons in toen zijn zachte gegrom me wekte. Ik kwam halfovereind en zag het kereltje in de slaapkamerdeuropening zitten.

“Hé, jij bent Nikko van de FvD en dat is Boris!” roept een man uit in het Nederlands als Boris de kleine terriër en ik in de Spaanse stad Zamora de Mediamarkt uit lopen. “Ik uh… ik denk dat je me verwart met Lidewij de Vos,” antwoord ik. “Dat gebeurt vaker,” en omdat alleen Heidi soms geestig vindt wat ik denk dat geestig is, ben ik verrast als de man lachend zegt: “Nee, natuurlijk ben je niet ván de FvD, maar ik zie je af en toe bij Forum Inside. Ik lees je blogs en heb je

Ongegeneerd blèr ik mee met Creedence Clearwater Revival’s Looking out my back door, trots dat het me zonder Heidi’s hulp is gelukt via de autoradio de muziek op mijn telefoon af te spelen. Tot niet zo lang geleden had ik een IPad of -Pod. Heidi zorgde dat de klassieke en jaren-60- en -70-muziek die ik kocht via mijn computer over twee playlists verdeeld op die iPadPod belandde. Snoertje in de autoradio, playlist kiezen, random kiezen, muziek. Maar iPadPod is niet meer. Ik do

“Todas las páginas alle bladzijden?” vraagt de Zuid-Amerikaan achter de balie van een copyshop in Salamanca verbouwereerd. “Todas las páginas,” bevestig ik en bladerend door onze paspoorten zingt mijn nieuwe vriend me daarop in zijn Zuid-Amerikaanse accent toe: “Maar die pagina’s zijn leeg.” “Lógicamente. Son …” “Stroop, Nik,” valt Heidi me in de rede terwijl Boris de kleine terriër zijn tanden in een van mijn broekspijpen zet. Op mijn beurt verbouwereerd, kijk ik opzij,

“Wat …!” roept Heidi uit als ik haar wegduw. Ze bewaart haar evenwicht, draait zich naar me om en schiet in de lach. Ik sta op mijn rechterbeen, mijn linkerbeen opgetrokken, en aan de hand van mijn uitgestrekte rechterarm bungelt Boris de kleine terriër in zijn tuigje. Heidi volgt mijn blik naar de koeienvlaai naast me, die zich zojuist ontrolde en naar mijn been hapte.

Ondanks de angst die me in zijn greep heeft, grinnik ik inwendig als ik besef dat die angst me er slechts op wijst dat het avontuur dat leven heet hier en nu kan eindigen. Een val van twaalf, dertien meter, de paar woorden die ik er voor Heidi uitpers, een lik van Boris in mijn gezicht, een zucht en het oneindige niets, een werkelijkheid, dat laatste, die ik alleen kan uitstellen als ik mijn angst voor me laat werken, me er niet door laat verlammen.

Het geweld waarmee Heidi zich tussen mij en de toog stort, brengt me even van mijn stuk. Met een hand tegen mijn borst en een hand op de toog roept ze naar de twee kelners die ineengedoken tegen de espressomachine op hun telefoons tikken: “Caballeros, darle su café como él lo quiere es una opción real hem zijn koffie geven zoals hij dat wil is een reële optie y, antes de que llega la Guardia Civil, este café es una ruina en voordat de Guardia Civil hier is, is dit café een ru

Montelobado slaapt nog als ik naar de fontein loop in het midden van het dorpsplein om water te halen voor thee en koffie. Terwijl ik de frisse ochtendlucht in mijn longen zuig, hapt Boris de kleine terriër, die naast me dribbelt, naar de pijpen van mijn joggingbroek. Oude huizen om me heen, traditioneel gebouwd van ruwe stenen. Kleine, met dezelfde ruwe stenen ommuurde tuinbouwpercelen, huertos, rond de huizen en grotere ommuurde percelen voor vee—nog voortdurend in gebruik—

Twee politieagenten kuieren ons voorbij. Ik houd mijn adem in, maak geen oogcontact en weet dat Heidi voor wat dat oogcontact betreft hetzelfde doet. Tussen ons in, op de treden van een klein paviljoen, snort onze gasbrander, een ketel water op de brander, en te vaak storen agenten zich aan die snorrende gasbrander.