1/7
Schrijver, spreker (gezondheid)
Onvoorspelbaar verleden

Misschien wel de bijzonderste twee jaar van mijn leven tot dan toe bracht ik door in de Afghaanse provincie Uruzgan. Voordat Nederlandse troepen daar in 2006 in het kader van de wederopbouwmissie arriveerden, was ik er aanwezig. Alleen of met Amerikaanse of Afghaanse militairen trok ik eropuit. Lange dagen zwierf ik door een indrukwekkend mooie omgeving, waarin mensen een betoverend, authentiek bestaan leidden.

 

De gepantserde stad die Nederlandse genietroepen in de buurt van de stad Tarin Kowt bouwden, was nog niet voltooid en de hoek van de Amerikaanse legertent die ik in het toenmalige Kamp Ripley bezette, appelleerde aan mijn gevoel voor ouderwets avontuur, waaraan het me overigens niet ontbrak; geen dag ging voorbij zonder voorvallen of ontmoetingen waarvan ik de herinnering nog lang zou koesteren.

 

Maar er waren ook scherpe kanten aan mijn verblijf in Uruzgan. Na het arriveren van Nederlandse troepen kwam de relatie met de lokale bevolking door wederzijds onbegrip al snel op scherp te staan. Die bevolking had geen benul van wat Nederlandse troepen in haar leefomgeving kwamen doen, begreep de manier waarop die troepen zich manifesteerden niet en had geen grip op haar hooligans, die de aanwezigheid van militairen aangrepen om te demonstreren dat zij ten minste zo dapper waren als hun vaders en grootvaders in de strijd tegen de Russen waren geweest. Daarnaast waren er de belangen in de drugshandel. Nederlandse troepen waren niet van plan zich in de drugshandel te mengen, maar dat wist de bevolking van Uruzgan niet. Die belangen in de drugshandel kwamen verder onder druk te staan toen Nederlandse troepen begonnen met het opleiden tot politieagent van Afghanen en met het bewapenen van milities zonder dat bekend was wat de positie was van die Afghanen en milities in het maatschappelijke leven in Uruzgan.

 

Er ontwikkelde zich een onomkeerbare geweldspiraal. Ik stond erbij, keek ernaar, schreef in mijn dagboek en destilleerde daaruit tien jaar later het boek Onvoorspelbaar verleden met de bedoeling mensen die met de krijgsmacht onbekend zijn een blik te gunnen in het leven van alledag van militairen die buiten de Nederlandse landsgrenzen opereren. Dat mijn boek tot vragen in de Tweede Kamer zou leiden, had ik niet verwacht; Onvoorspelbaar verleden verhaalt immers slechts mijn avonturen tijdens de eerste tien maanden die ik in Uruzgan doorbracht.

Verwacht: najaar 2020

De holbewonercode

In De holbewonercode stel ik een aantal stappen voor die iedereen kan zetten die zijn gezondheid wil verbeteren en die voor eens en voor altijd af wil rekenen met overgewicht en sarcopenie (leeftijdsgebonden afbraak van spierweefsel). Die stappen zullen leiden tot een levensstijl die aansluit op de genetische codering van ons lichaam. Wij weten immers wel dat we in het derde millennium leven; onze genen, zeg onze lichamen, hebben daarvan geen benul.

 

'Ach, ach,’ hoor ik professor Katan in mijn gedachten zeggen: ‘weer zo’n malloot die voorstelt dat we met ontbloot bovenlichaam door de stad gaan rennen en hompen vlees gaan eten.’ Niets daarvan. Iemand die zich de holbewonercode eigen maakt, kleedt zich zoals ieder ander mens – na maximaal twee jaar in de kledingmaat die hij droeg toen hij achttien was – en hij consumeert, zoals zijn voorouders dat deden, slechts kleine hoeveelheden gevogelte, vis en vlees.

 

Een mensenlichaam is een gecompliceerde machine, die alleen op de juiste brandstoffen optimaal functioneert. Helaas is een mensenlichaam ook een vergeeflijke machine, die op verkeerde brandstoffen nog tientallen jaren door kan pruttelen, hoewel niet zonder een aantal onwenselijke fysieke en psychologische bijeffecten. Recentelijk heeft de mens een aantal grote veranderingen doorgevoerd in de manier waarop hij zich voedt en in de manier waarop hij zich beweegt. Ons lichaam evolueert op basis van die veranderingen, maar de recente veranderingen zijn zo abrupt doorgevoerd dat veel huidige mensen zonder dat ze dat willen in de rol van testkonijn van de evolutie zijn gedwongen.

 

In De holbewonercode stel ik voor dat we ons nog slechts voeden en bewegen op de manier waarop onze evolutie ons heeft voorbereid. We plaveien daarmee niet het pad voor een toekomstige mens maar bewandelen het pad dat voor ons is geplaveid. Vergeet kreten zoals sneeuw voor de zon, vijf minuten per dag en negentien kilo in slechts zes weken. Omarm de werkelijkheid, adopteer de levensstijl van onze oergezonde voorouders en transformeer in een moderne holbewoner. Een levensstijl die voor iedereen, jong en oud, binnen twee jaar tot verbluffende, blijvende resultaten leidt en waaraan vrijwel ieder mens probleemloos de rest van zijn leven vasthoudt.

Verwacht: najaar 2020

Onbevlekte perceptie

Anders dan mijn leven erdoor te laten regeren, besloot ik angst te omarmen, het te zien als de basis van mijn bestaan zonder het me zijn wil te laten opleggen, mijn enige werkelijke angst de angst me ooit door mijn angst te laten verlammen.

 

Na te hebben afgerekend met de angst dat mijn toekomst incapabel was de juiste beslissingen voor me te nemen, zwierf ik jarenlang in een staat van aangename verwondering over de wereld en gedurende de maanden die ik aangenamer verwonderd dan ooit in een gevangenis doorbracht, wees mijn toekomst me in de richting van Andalusië om daar mijn langgekoesterde kluizenaarsdroom armen en benen te geven.  

 

Eenmaal in Andalusië was een confrontatie met de corrida onontkoombaar. Ontsteld vluchtte ik naar Marokko, waar ik op de boerderij van twee hasjiesj telende broers een maandenlange strijd met mijn toekomst voerde. Ik verloor die strijd, reisde terug naar Andalusië, nam een duik in de wereld van de corrida, leerde nieuwe facetten van het begrip angst kennen en kwam als matador aan de oppervlakte, hoewel niet voordat ik een weg had gevonden mijn beste vriend uit een Zimbabwaanse gevangenis te bevrijden.

 

Onbevlekte perceptie is de schelmenroman die ik schreef over mijn zoektocht naar de hoogst haalbare werkelijkheid, die zich pas kenbaar zou maken als ik leerde haar geen structuur op te leggen vanuit kennis die ik al dacht te hebben.

Schruns, Vorarlberg Oostenrijk

© Nikko Norte

  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Instagram Social Icon