hldd0umdhyh5c7mglsn29ql0j-tre89i1w4h9m-533tsstg-4wd1kw-wetspv7ov6qf520qq6sl6dt-qwfy8gsd6y-pn8d9g-dm1iazu29-hpbioy52dq8xm12kf5x4n
 
Zoeken
  • Nikko Norte

Waarheen leidt de weg ...

Eind april. Het sneeuwt hard als ik de afslag Brenner-Nord neem om via de N182 Italië binnen te rijden. Uit mijn ooghoek zie ik dat Heidi een wenkbrauw optrekt, maar ik weet dat ze weet dat ik de koffie die ik ga zetten liever in de sneeuw langs een binnenweg zet dan op een gepekelde parking langs de snelweg.


Het wemelt van de politieagenten aan het einde van de afslag. Een van hen gebaart ons in een richting waarin we niets te zoeken hebben. Ik rem naast hem, laat mijn raam zakken en word afgesnauwd op een manier die ik niet accepteer. Heidi legt een hand op mijn been. Ze heeft gelijk en ik vraag me af of de jaren me milder of verstandiger hebben gestemd. Verstandiger, beslis ik. Met twee agenten was ik de confrontatie aangegaan; nu tel ik er … ik sluit mijn raam en stuur in de aangegeven richting.


Door het tapijt van vallende sneeuw maken de contouren van een zeecontainer zich zichtbaar. Langzaam rijden we verder tot twee politieagenten tevoorschijn stappen vanachter een lap stof die voor een uitgezaagd gat in de zijkant van de container hangt, één agent blond, de andere met gitzwart haar. De ergernis die mijn confrontatie met de sterke arm zojuist in me wakker riep, maakt plaats voor vrolijkheid. De twee agenten in de sneeuw zijn nog kleiner dan ik en wegen ieder ten minste dertig kilo meer dan ik. Donkerblauwe cargobroeken staan op springen rond mastodontische dijen en achterwerken. Over mond en neus draagt geen van beiden het in Oostenrijk verplichte FFP2-masker, maar dragen beiden lapjes stof in kleurrijke motieven.


Opnieuw laat ik mijn raam zakken. Cagney en Lacey buigen hun hoofden iets in mijn richting. Cagneys ogen zijn koud en strijdlustig. In Laceys gezicht trekt een laag poeder de aandacht. Een laag poeder die haar van afstand zongebruind doet lijken maar die van dichtbij de gedachte aan een oud, craqueluresgevoelig schilderij oproept.

Wohin?’ vraagt Cagney bits.

Gerade aus,’ antwoord ik allerminst mild en beslist onverstandig.

Test?’ vraagt Cagney vervolgens en ik voel hoe een vlaag van radeloosheid mijn zojuist herwonnen vrolijkheid overschaduwt. Tot een jaar geleden, besef ik, was de emotie radeloosheid me onbekend. Vlagen ervan overvallen me inmiddels een paar keer per dag. Het zijn de momenten dat ik het gevoel heb dat ik in het jaar 1500 leef, me ervan bewust dat de aarde níet de kern van ons universum vormt, wat me een ketter maakt, die er uit zelfbehoud beter het zwijgen toe doet. Geconfronteerd met coronagerelateerde waanzin doe ik er meestal het zwijgen toe, maar politie-uniformen breken doorgaans met wat ik aan schijnheiligheid aan de dag kan leggen en … ‘Test?’ vraagt Cagney opnieuw, haar ogen een facet kouder.


Het is prachtig allemaal. Niet bereid voor de goede zaak een patatje minder te eten, proberen twee Oostenrijkse politieagenten de bevolking van Italië voor annihilatie te behoeden door te verhinderen dat mensen Oostenrijk verlaten zonder zich in de voorgaande tweeënzeventig uur aan een test te hebben onderworpen die mogelijk op het moment van testen aantoont dat er in hun neus en/of keel geen deeltjes van het coronavirus aanwezig zijn. Man, die propositie rammelt, al is het omdat geen eerlijke viroloog de geografische detentie van een zich snel muterend virus voor zou staan.


Test?’ interrumpeert Cagney mijn gedachten voor de derde keer, terecht vijandig nu onder mijn ongetwijfeld van respect gespeende blik. Heidi port me met haar elleboog in mijn ribben en ik antwoord: ‘Kein Test.’

Zurück nach Innsbruck,’ blaft Cagney me toe en beleefd vraag ik haar: ‘Kennst du die Beziehung zwischen corona und Übergew…’ de rug van Heidi’s hand raakt me op de zijkant van mijn mond en voordat ik opzij kijk om te vragen waaraan ik dat te danken heb, zie ik hoe Laceys nepwimpers koket knipperen alsof ik zojuist van plan was haar een compliment te geven, de bovenkamer van het lieve kind waarschijnlijk ongemeubileerd, de knuppel, de pepperspray, de handboeien en het pistool aan de XXL-riem om haar heupen levensecht. ‘Waar heb ik dat aan …’ ‘Stop je te gedragen als een kind,’ valt Heidi me in de rede: ‘Gun die agent haar lol en doe wat ze zegt.’


Via de spiegel zie ik dat Cagney met haar telefoon een foto maakt van ons kenteken. Terug bij het raam briest ze vanachter haar mondkapje dat we ergens moeten keren en in de richting van Innsbruck moeten rijden. Een foto van ons kenteken, voegt ze daaraan toe terwijl ze haar telefoon dreigend voor mijn gezicht houdt, heeft ze aan haar collega’s gestuurd. Als we ons niet binnen een paar minuten bij die collega’s melden, wird Strafverfahren eingeleitet.


De sneeuw maakt het lastig onze weg te vinden en ook de tomtom kan geen garen spinnen van waar we zijn. Uiteindelijk stranden we voor een rij oranje pylonnen over de weg. Een agent draaft in onze richting. Voor de derde keer in korte tijd laat ik mijn raam zakken. Ik leg de situatie uit en mijn nieuwe vriend grijnst ontwapenend. ‘Die Kolleginnen, huh? Fahren Sie sechs, siebenhundert Meter weiter, dann finden Sie eine Testsstelle.’


Weer zie ik uit mijn ooghoek dat Heidi een wenkbrauw optrekt als ik na een meter of zeshonderd een afslag neem. ‘Natuurlijk laat ik me niet testen,’ beantwoord ik haar onuitgesproken vraag: ‘Een tand door mijn lip is alles waar ik last van heb. Met het onafgebroken testen van gezonde mensen met een onbetrouwbare test houden we de gewenste besmettingsgraad wel in stand. Weinig zin daaraan mee te werken.’

‘Mooi, want ik heb Nauders in de tomtom gezet. Twee uur omrijden. Beetje meer stroop misschien, als daar aan een grenscontrole is, iets minder azijn?’


Naast een witte container met op de deur een bordje waarop staat te lezen dat het teststraatpersoneel een uur lunchpauze heeft, parkeer ik. Ik stap de sneeuw in en schuif de zijdeur van de auto open. Moos de herdershond springt naar buiten, kijkt verbaasd om zich heen, laat zich op haar rug vallen en rolt door de sneeuw. Op de automatische piloot ga ik door de handelingen noodzakelijk voor het zetten van koffie en starend naar de ketel op onze gasbrander, waarin water aan de kook raakt, denk ik aan de kerktoren van Alt-Graun, die uit het water van de Reschensee steekt, waar we voorbijrijden als we straks in de buurt van Nauders de grens met Italië passeren. Opnieuw sta ik met één been in het jaar 1500 en met één been in het heden. Religie en coronisme. Angst voor wat niet bestaat en angst voor wat weliswaar bestaat maar waarvoor angst overbodig is – zoals we ook niet met voortdurende angst leven voor ziektes die bedreigender zijn dan corona. Beide, religie en coronisme, bedenk ik, verplichten me mijn geloof en vertrouwen in rede en logica op te geven.


Da Vinci, rond het jaar 1500, omschreef religie als de misleiding van de massa door mensen die een handel maken van waanbeelden en valse mirakels. Zijn omschrijving van religie geldt nu voor corona. Waanbeelden, valse mirakels, de onderdrukking van wetenschap en pers, boekverbrandingen in de vorm van verbanning van artikelen en meningen uit de sociale media, de dreiging van excommunicatie voor andersdenkenden en … Moos drukt haar snuit tegen mijn knie. Stoom ontsnapt al even aan de tuit van de ketel waar ik naar staar, maar het lukt me niet me los te maken van mijn gedachten.


Zelfs conform de tien jaar geleden door de WHO versoepelde definitie ervoor is het woord pandemie niet op zijn plaats in relatie tot de schade die het coronavirus doet en overheden die het virus en haar mutaties wérkelijk te lijf willen gaan, zouden niet handelen zoals ze dat nu doen. Een complot dan? Man, het zou een mooi uitgangspunt zijn voor een filmscript: de Mossad die de bevolking van Israël laat inenten met water. Anders dan dat ik geloof in een complot – hoewel ik de lobby niet onderschat van de mensen die zich nu aan massa-angst verrijken – geloof ik eerder dat er mensen zijn die zich de woorden van Churchill herinneren: never let a good crisis go to waste. Wat ik ook geloof, is dat een vaccinatiepaspoort initieel mogelijk de poorten naar een vakantie in het buitenland opent, maar dat het snel zal verworden tot een gedragspaspoort dat voor een groot deel van de wereldbevolking meer poorten sluit dan opent; de woorden paspoort en vrijheid sowieso moeilijk verenigbaar.


Generaties na ons zullen niet beter weten. Wie nu leeft, doet er misschien goed aan te laten inzinken dat een greep naar de patatjes tot schijngeluk leidt en dat de woorden gezondheid en vrijheid juist wel verenigbaar zijn. En wat als we die greep naar patatjes zo’n vijftig jaar geleden niet hadden gedaan? De twee Bessies Turf aan de grens met Italië waren dan nog in staat geweest een te voet vluchtende drugssmokkelaar achterna te sprinten en corona was afgedaan als een nare griepvariant.


Inzinken! Over een jaar of tien is de wereldzinkvoorraad uitgeput. Zonder zink zal onze evolutie een wonderlijke wending krijgen. Het uitputten van de wereldzinkvoorraad is slechts een voorbeeld van de manier waarop de mensheid haar voortbestaan op aarde tot een voortijdig einde probeert te brengen. Daaraan gerelateerd is het logisch dat er mensen zijn die elke reden aangrijpen om tot een nieuwe wereldorde te komen. Toch neemt dat niet weg dat het vaccineren van de wereldbevolking met een vaccin waarvan niemand weet wat het doet, net zo idioot is als massaal stoppen met douchen om immuniteit tegen veteranenziekte op te bouwen.

Ja, maar veteranenziekte is niet besmettelijk!

Man, corona waart inmiddels meer dan een jaar rond en ik ben tot op heden niemand tegengekomen die met het virus besmet is geweest en daar weet van heeft.

Ja, maar er gaan weldegelijk mensen dood aan corona!

Ontegenzeggelijk waar, maar er gaan mensen dood aan een veelvoud van ziektes en vooralsnog is onduidelijk hoeveel mensen zullen sterven aan de gevolgen van de coronamaatregelen, vaccinaties incluis. Als we alleen al de verdwenen jaarlijkse griepsterfgevallen van het aantal coronadoden aftrekken en als we bedenken dat de gemiddelde sterfteleeftijd aan corona in de meeste landen nauwelijks afwijkt van de gangbare sterfteleeftijd aldaar, dan blijft van het woord pandemie niet meer over dan Pan, de kleinzoon van de Griekse god Zeus, die door de geluiden die hij in afgelegen gebieden liet klinken verantwoordelijk was voor angst onder de mensen die door die gebieden trokken en daarmee verantwoordelijk was voor het ontstaan van het woord paniek. Een vaccinatie tegen griep, welke vorm van griep dan ook, is een vals mirakel. Als de mensheid zoals we die nu nog kennen zich van een voortijdig einde wil redden, is er maar één optie, die uit drie delen bestaat: de mensheid werpt haar ondergeschiktheid aan waanbeelden af, ze plant zich minder enthousiast voort en ze schuift de patatjes terzijde. Onbespreekbaar …


Het water dat ik zonder nadenken in de filter op onze Stanleythermoskan heb gegoten is doorgelopen. Ik schroef de dop op de thermoskan, pak de brander en de ketel in en gebaar Moos in te stappen. Heidi verdeelt onze koffie over twee mokken terwijl ik naar het noorden stuur. Uit mijn ooghoek zie ik dat ze een wenkbrauw optrekt en ik realiseer me dat ik The partisan van Leonard Cohen neurie, ongetwijfeld vals, terwijl delen van de tekst van het lied door mijn hoofd spoken.


When they poured across the border, I was cautioned to surrender.

This I could not do.

I took my gun and vanished




Feel free to share ...