hldd0umdhyh5c7mglsn29ql0j-tre89i1w4h9m-533tsstg-4wd1kw-wetspv7ov6qf520qq6sl6dt-qwfy8gsd6y-pn8d9g-dm1iazu29-hpbioy52dq8xm12kf5x4n
top of page
  • Foto van schrijverNikko Norte

Vrijheid, gelijkheid en broederschap …

Het patroon van kogelgaten in het verlaten huis dat we passeren, wekt de indruk dat het ooit van afstand is beschoten en mijn gedachten dwalen naar Afghanistan, waar ik er regelmatig getuige van was hoe Nederlandse militairen van grote afstand joelend huizen onder vuur namen of die huizen bestookten met pantserhouwitsergranaten, mortieren en vliegtuigbommen. Een onderschept walkietalkiebericht, vertaald door een tolk van wie niet zeker was of hij Pasjtoe sprak, geanalyseerd door een officier die nooit een voet buiten de poorten van zijn veilige kamp zette, was doorgaans voldoende reden voor het zaaien van dood en verderf en … ‘Nee,’ doorbreekt Heidi mijn gedachten, ‘we gaan geen koffiezetten bij een huis vol kogelgaten met het risico dat we over twee uur nog aan het uitpluizen zijn wat er rond dat huis precies is voorgevallen.’

 

Verbolgen geef ik gas bij en ik denk aan een kind dat haar hand opstak tijdens een lezing die ik ooit gaf op een lagere school. ‘Meneer,’ vroeg ze, nadat ik in haar richting had geknikt, ‘waarom deden alle mensen mee met Hitler?’

‘Huh…?’ Die vraag had niets te maken met de lezing die ik gaf en verbaasd had ik de aula rondgekeken tot mijn blik die van een onderwijzer ving. Ze had naar me geknikt en daarmee belandde ik in een spagaat want ik word – werd sinds maart vorig jaar – niet uitgenodigd voor denktanks, interviews of lezingen vanwege de behendigheid waarmee ik manoeuvreer binnen de versmalde bandbreedte van het maatschappelijke debat; het is doorgaans mijn capaciteit te recidiveren in maatschappelijke zelfmoord die aan een uitnodiging ten grondslag ligt. Nu was tijdens die specifieke lezing mijn risico op maatschappelijke zelfmoord klein en om dat zo te houden, besloot ik dat een eerlijk antwoord op de vraag die was gesteld misschien niet het beste antwoord was ten overstaan van een publiek van tien-, elf- en twaalfjarigen en dus oreerde ik laf over het handige gebruik dat meneer Hitler maakte van nieuwe media zoals de transistorradio om mensen voor zijn zaak winnen, niet over hoe makkelijk mensen zich tot wij-zij-denken laten verleiden en hoe weinig aanmoediging mensen nodig hebben zich te gedragen zoals mensen zich ten tijde van meneer Hitler gedroegen.

 

De coronafarce verschool zich nog in de toekomst toen ik die lezing gaf en ik geloof niet dat ik in een vergelijkbare situatie nog in staat zou zijn de waarheid van een laag suiker te voorzien. De manier waarop de wereld omgaat met tegen corona ongevaccineerde mensen – die elke dag meer gelijk aan hun zijde krijgen – toont aan dat de mensheid niet bereid is van haar geschiedenis te leren en … een landweg. Geen eh… geen uitpluizen van het hoe en waarom van kogelgaten in een verlaten huis, wel koffie! Ik minder vaart, draai de landweg in en in een wolk van stof komen we tot stilstand voor een schuur die voor een deel is volgestapeld met ouderwetse, rechthoekige hooibalen. Eén kant van de schuur is open. Ik rijd naar binnen, de schaduw in, stap uit, open Heidi’s portier en open de schuifdeur naar het hok van Moos de herdershond. Moos staat op, rekt zich uit, springt uit de auto, kijkt verbaasd om zich heen en rent en rolt dan door het hooi alsof ze nooit eerder hooi heeft gezien terwijl ik onze gasbrander in stelling breng, er een ketel op zet die ik vul met water uit een veldfles, op een hooibaal ga zitten en mijn dagboek opensla. 5 Juli 2021. Ergens in Kroatië …

 

Oostenrijk, Slovenië, Kroatië, Bosnië-Herzegovina en opnieuw Kroatië, geen douanier geïnteresseerd in coronagerelateerde documenten. Drie dagen geleden kanoden we langs een vluchtelingenwerend hek op de Sloveense oever van de rivier de Kolpa. Eergisteren reden we door naar het zuiden, op zoek naar een verlaten camping aan de Adriatische zee, waar we onze Sibleytent wilden opzetten en waar ik mijn manuscript De holbewonercode wilde polijsten op basis van de op- en aanmerkingen van een redacteur en een arts. We vonden een verlaten camping aan zee, maar Kroatië, ontdekten we te laat, is warm in juli …

 

Dubrovnik, toen we het gisteren bezochten, was opgeknapt sinds ik alweer bijna dertig jaar geleden een periode in de stad bivakkeerde en de ijssalons, snoepwinkels, pizzeria’s, souvenirwinkels en restaurants aan weerszijden van de straten waar we doorheen kuierden, deden me denken aan het dorp van Asterix en Obelix zoals het eruitzag nadat een slimme Romein verdeeldheid zaaide onder de Galliërs door kapitalisme in hun dorp te introduceren. Een wandeling over de muren van de stad Ston, na ons bezoek aan Dubrovnik, maakte veel goed, maar we besloten vanmorgen toch terug te rijden naar Oostenrijk, naar een koele camping in de bergen, waar snorkelen en duiken naast werken geen optie is maar wandelen en paragliden wel. We meden de tolweg naar het noorden en … de deksel op de ketel op de gasbrander trilt; water kookt. Heidi, zie ik als ik opkijk, wandelt in de verte met Moos door de weilanden.

 

Ik giet water in de filter op onze Stanleythermos en pieker over het Israëlische coronawonder dat stilaan in een drama verandert. Het aantal coronagevallen stijgt, het aantal ziekenhuisopnames stijgt en er zijn in Israël, gerelateerd aan landen met een lagere vaccinatiegraad, veel te veel coronadoden te betreuren. Wereldwijd is inmiddels door overheden besloten dat de groep ongevaccineerden niet slechts uit initiële weigeraars bestaat, maar ook uit mensen die vier tot zes maanden na hun laatste vaccinatie een boostershot weigeren. Grappig, want mensen die gevaccineerd waren en dat nu, zonder boostershot, niet meer zijn, kunnen met hun ooit gevalideerde vaccinatiepaspoort toch openbare gelegenheden bezoeken, waar ze meer risico lopen met corona te worden besmet dan volledig ongevaccineerde mensen, die die openbare gelegenheden niet mogen bezoeken. Ik eh… ik zou me daar boos om kunnen maken, maar voel slechts medelijden met de mensen die ik dagelijks tegen het lijf loop die pas ziek werden van corona – en opnieuw – na hun vaccinatie ertegen. De gangbare media mijden gesprekken met virologen die licht op de zaak kunnen werpen, maar in Israël volgt de sterftecurve keurig de vaccinatiecurve, wat doet vermoeden dat … oh man …

 

Wij-zij-denken neemt interessante vormen aan en het leidt de aandacht af van hoe een kleine groep mensen een greep doet naar de macht op aarde. Gooien we niet nu massaal onze kont tegen de krib, dan wordt ons leven binnenkort gemanipuleerd door computers die worden geprogrammeerd door een elite die we niet democratisch kiezen. En natuurlijk ben ik een complotdenker. Maar misschien ben ik dat niet! Misschien investeer ik net genoeg tijd in coronagerelateerde studie om de ontwikkelingen met enige scepsis te bezien. De realiteit zoals die voor mij steeds duidelijker wordt, is dat corona endemisch is op de dag dat het gros van de westerse wereld het vaccinatiepaspoort omarmt óf afwijst …

 

Voor een betere, veiligere wereld van een vaccinatiepaspoort via een gedragspaspoort naar een lichaamsgebonden gedrags-ID, zoals bijvoorbeeld een vingerafdruk, waar ons digitale geld aan is gekoppeld. Man, het doet me denken aan hoe mensen zich tijdens de Franse revolutie in de strijd stortten om het juk van de adel en de geestelijkheid af te werpen zonder te beseffen dat ze het juk van de bourgeoisie omhingen. Nooit was er minder vrijheid, gelijkheid en broederschap dan na die revolutie. Maar wie niet bang is voor een totalitair wereldbestuur, dat computers inzet als onvermurwbaar intermediair, doet er misschien toch verstandig aan de ogen te openen voor de kennis die ten aanzien van corona en de vaccins ertegen inmiddels op straat ligt. Bukken en oprapen is alles wat is vereist en dat kost nauwelijks meer energie dan complotdenker roepen naar iedereen die wél bukt en opraapt.

 

Corona is niet een virus om angst voor te koesteren. Vaccins kunnen kwetsbare mensen mogelijk een korte periode bescherming bieden, nadruk op mogelijk en op kort, maar vooralsnog lijkt het erop dat de vaccins gezonde mensen juist kwetsbaarder maken voor corona. En dan zijn er nog de bijwerkingen en is er het risico dat massavaccinatie tegen corona het ontstaan van nare mutaties stimuleert – aldus een viroloog en Nobelprijswinnaar, voeg ik daar in mijn gedachten aan toe om niet op een imaginaire guillotine te belanden.

 

Minder angst, geen coronamaatregelen en aandacht voor de algemene gezondheid van mensen. 'Ja maar,' zeurt een stemmetje in mijn hoofd, ‘het kost jaren tot we de gezondheid van mensen hebben opgekrikt.’

‘Wat een flauwekul is dat!’ hoor ik mezelf in mijn gedachten tegen beter weten antwoorden. ‘De ongezonde mensen die ik de laatste twee decennia begeleidde, verloren in anderhalf jaar tijd ruim twintig kilo lichaamsgewicht en laat overgewicht nu de comorbiditeit zijn die het grootste risico met zich meebrengt om na een besmetting met corona werkelijk ziek te worden. Daarnaast, om een onderbelicht aspect van gezondheid te noemen, zouden we het zinkgehalte in ons bloed kunnen testen. Hoeveel mensen in de westerse wereld met een zinkdeficiëntie? Bukken en oprapen! Welk percentage van de mensen die ziek worden na een besmetting met corona lijdt aan zinkdeficiëntie? Bukken en oprapen! En vitamine D? Zou het stimuleren van wandelen, fietsen en rolschaatsen in de buitenlucht niet al leiden tot een reductie van coronagerelateerde ziekenhuisopnames? Zolang we binnen het coronadebat slechts de meningen gedogen die door globalisten worden aangedragen, zal …’ ‘Hé piekeraar,’ hoor ik Heidi roepen. Ik kijk om en zie dat Moos een paar meter in de stapel hooibalen is geklommen. Ik volg haar blik en zie Heidi in de nok van de schuur tussen de hoogste hooibalen. ‘Neem de koffie maar mee naar boven,’ roept ze en ik prijs me gelukkig dat we nog steeds kinderen zijn, hoewel ik het benauwende gevoel dat me de laatste tien minuten in zijn greep heeft lastig van me afschud.

 

Bukken en oprapen is één ding. Bukken en ons hoofd in het zand steken, is iets anders. Wat als de mensheid werkelijk niet bereid is van haar geschiedenis te leren? Wat als de mensen die nu onder applaus roepen dat ongevaccineerd zijn hetzelfde is als een geladen pistool op iemand richten ervan uitgaan dat ze zich over één, twee, hooguit drie jaar van rechtsvervolging ontslaan met de woorden ich habe es nicht gewusst? Zijn de laatste huizen inmiddels beschoten of … ik schroef de dop op de Stanley, schuif twee mokken in de zakken van mijn broek, klauter in de stapel hooibalen tot waar Moos zonder hulp niet verder kan klimmen en worstel me samen met het dier omhoog tot waar Heidi op ons wacht …

 

Support me:

paypal.me Of doneer direct:

ES1100492183112014004990

BIC/Swift: BSCHESMM

t.n.v. Nikko Norte

 

Blog delen? Graag!

bottom of page