hldd0umdhyh5c7mglsn29ql0j-tre89i1w4h9m-533tsstg-4wd1kw-wetspv7ov6qf520qq6sl6dt-qwfy8gsd6y-pn8d9g-dm1iazu29-hpbioy52dq8xm12kf5x4n
Over Nikko Norte

Mijn websitebouwer was onverbiddelijk. Over was een verplicht tabblad en ik ben een rare jongen accepteerde zij niet als tekst voor dat tabblad. Oké dan. Geboren in Rotterdam in 1964 in een huis vol boeken lachte het leven me toe. Ik las, leerde en wilde maar twee dingen: meer lezen en buiten spelen. Maar ik las de verkeerde boeken, leerde de verkeerde dingen – Hornblower, die de rang van admiraal bereikte zonder ooit te zijn geslaagd voor zijn luitenantsexamen, een goed voorbeeld – en het was al vroeg te laat; ik legde nog slechts verantwoordelijkheid af aan Winnetou, aan Athos en aan Huckleberry Finn.

 

Ook de oude encyclopedie die ik van mijn opa kreeg, deed me weinig goeds. Alfabetisch gidste het boekwerk me langs grote denkers en op woensdagmiddag naar de bibliotheek om meer over die grote denkers te lezen. Gek genoeg was wat zij schreven beter te begrijpen dan wat anderen over hen schreven – in elk geval voor het kind dat ik was.

 

Op school ontplofte wat ik kon reproduceren uit wat ik las in mijn gezicht. Leraren oordeelden dat ik een slim ventje was, verwachtten dat ik in de schoolbanken zou excelleren, en ik oordeelde dat zij wel domme mensen moesten zijn, omdat zij wat ik kon reproduceren, verwarden met slimheid. Waarin ik op school excelleerde, was afwezigheid – dat kon godzijdank nog in die tijd – en, nogmaals godzijdank, hoorde ik op tijd, afgemeten en van ver, een drummer die een eigenaardig ritme sloeg. Ik besloot te stappen op zijn muziek, mijn ambities nóg meer te lezen, buiten te spelen en kind te blijven zo lang als ik kon, gezegend met een vrolijke kijk op de dwaasheid der dingen, zoals een van mijn vrienden en interne criticasters, Sabatini’s André Louis Moreau, dat was.

 

Onbevangen trok ik decennialang onbevreesd angstig over de wereld in een aangename staat van verwondering en immer twijfelend aan de onbetwistbare werkelijkheden van anderen. Een leven dat kant nog wal raakt, maar dat wel erg leuk en leerzaam is. De zelfkant van onze wereld trok me meer dan de stranden van Cancún en als gevolg daarvan liet ik menig voetafdruk achter waar niemand graag liep. Een dwalend kind van twintig, van dertig, van veertig en inmiddels van in de vijftig. En het einde van de reis is nog niet in zicht.

 

Ik beklim bergen, verblijf graag onder water, raas op ski’s van steile pistes, surf graag, heb geleerd iedere machine te vliegen die vleugels heeft, geef regelmatig mensen die kampen met gezondheidsproblemen een duwtje in de rug en schrijf. Vrienden lachen doorgaans als ik zeg: ‘Het komt goed.’ Dat is blijkbaar wat ik altijd zeg, hoe hachelijk, netelig of uitzichtloos ook een situatie. Maar weet je? Het komt altijd goed …

 

Het is een rare jongen, en dat is-ie, schreef een journalist ooit over me en misschien is dat uiteindelijk toch alles wat er in Over te zeggen is.

Schruns, Vorarlberg Oostenrijk

© Nikko Norte

  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Instagram Social Icon